top of page

Wat heb je nodig?

16 okt
3 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 3 nov

Over gezien worden en je welkom voelen in het Openluchtmuseum


De laatste dag van de herfstvakantie gingen we met onze zoon naar het Openluchtmuseum in Arnhem. Eerlijk gezegd had ik bij het reserveren niet in de gaten dat het herfstvakantie was, anders had ik waarschijnlijk een andere datum gekozen. Als het even kan vermijden we de drukte. Een uitje is al uitdagend genoeg. Een park vol nieuwe indrukken, onverwachte geluiden en bewegingen, toiletgebouwen die je net niet op tijd bereikt, of wachtrijen die de spanning doen oplopen. Ik noem er maar een paar. Een uitje wordt minutieus voorbereid om te voorkomen dat we al voor de ingang weer rechtsomkeert moeten maken.


Overweldigend


De buitenwereld kan overweldigend zijn als je kind de wereld anders ervaart. En van alle volwassenen met een beperking op het autismespectrum begrijp ik dat dat blijvend is. Er is altijd de afweging: kan ik het aan, of blijf ik toch maar thuis? Dit kan van dag tot dag en zelfs van moment tot moment verschillen.


Aanpassen en voorbereiden


Behalve voorbereiding vraagt het aanpassing van degene die erop uit gaat. Een uitje begint voor ons met inpakken van materialen die verschillende prikkels kunnen dempen. Maar ook extra kleding voor als de wachtrij bij de wc te lang is. Wat te eten voor als het geluid in het restaurant luid of galmend is, een qr-code met informatie voor hulpdiensten en natuurlijk communicatiehulpmiddelen. Op het park zelf is het een kwestie van constant alert zijn op mogelijke gevaren die je kind niet ziet of negeert als hij in paniek raakt van een prikkel. Routes worden veranderd, bezienswaardigheden vermeden en soms is het echt beter om al snel weg te gaan. Kortom: een uitje is voorbereiden en aanpassen geblazen.


Het is dan heel fijn als een plek waar je komt ook aanpassingen voor jou heeft gemaakt. En dat was dus het geval bij het Openluchtmuseum in Arnhem. Het uitje leek ons in theorie al erg leuk. Je loopt er door verschillende tijden en leert aan de hand van prachtige gebouwen en huizen Nederland kennen. Je kunt meedoen aan leuke activiteiten, maar ook als dat niet lukt is er veel te beleven. Je hoeft niet op te letten voor verkeer onderweg en er zijn weinig grote of plotselinge prikkels. Grote afstanden overbrug je met een antieke tram. Genoeg redenen om te gaan!


Onze zoon droeg voor deze dag een hidden disabilities-koord. Al snel merkten we dat het personeel in het Openluchtmuseum hier alert op was. Na de ingang schoot een vriendelijke dame ons aan en zei 'Ik zie het zonnebloemkoord en wilde even weten of ik iets voor jullie kan betekenen om deze dag prettig te laten verlopen.' Een ogenblik was ik zo verbaasd over dit warme gebaar dat ik geen ander antwoord dan 'Wat lief...' kon bedenken. Zo'n welkom hebben we nog nooit meegemaakt!


Ze vertelde over de mogelijkheden. Dat je mocht vragen om de wachtrijen over te slaan, gebruik mocht maken van gehandicaptentoiletten (gelukkig maar, want daar waren geen blowers) en dat je een parkmedewerker kon aanschieten als het teveel werd. Die kon je dan begeleiden naar een prikkelarme ruimte. Wow! Ik wilde haar eigenlijk knuffelen van dankbaarheid, maar dat leek me een beetje gek. Ondertussen wilde mijn zoon weer bewegen, dus rondde ik het gesprek snel af.


We hadden een heerlijke dag. Misschien deels doordat we ons welkom en veilig voelden. Mijn zoon heeft zich ook uitstekend vermaakt en de speeltuin... Had ik die al genoemd? Die kwam bijna letterlijk overeen met de droomspeeltuin die ik uit de verhalen van alle ouders had gehaald vanuit het 'Ook onze wereld'-onderzoek. De speeltuin was druk en er waren veel geluiden, maar door de slimme indeling wilde mijn zoon er blijven en kon hij genieten van het onder de kinderen zijn.


  • Hellingen om bij glijbanen van verschillende hoogtes te komen

Voor iedereen leuker

Ik weet dat er mensen zijn die al die aanpassingen maar overdreven vinden. Die vinden dat je ergens niet heen moet gaan als je het niet aankan. Ik zag het laatst weer onder een filmpje van iemand die last had van prikkels in een ontbijtruimte van een hotel. Tegen die mensen zou ik willen zeggen. Kijk naar deze plek, waar niets wordt ingeleverd ten koste van een ander maar alles beter wordt gemaakt voor iedereen. Het hoeft niet altijd het een of het andere te zijn.


1 iemand

Aan het einde van de dag kwamen we de mevrouw weer tegen. Ze schoot ons weer aan en vroeg of we genoten hadden. Nou, dat hebben we! Door alles op het park maar ook door dat kleine beetje aandacht. Zou die mevrouw weten dat zij degene was die door iets kleins een groot verschil maakt? Zo niet, dan bij deze. Dank u wel!





Opmerkingen


bottom of page