top of page

Een podium voor kleine grote dingen

5 okt
4 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 9 nov

Over zorgouderschap, eigen initiatief en de mooie dingen die ontstaan als we onze ervaringen delen

Als het leven anders loopt


Als je zorgouder wordt, komt er ongelooflijk veel op je af. Soms weet je al voor de geboorte dat je kind extra zorg nodig heeft. Soms wordt dat kort daarna duidelijk. En soms ontdek je pas gaandeweg hoe groot je zorgtaak eigenlijk is. Bij ons ging het op die laatste manier.


Oei, ik groei anders


Toen onze zoon ongeveer anderhalf jaar was, waren er al behoorlijk wat signalen waarover we ons zorgen maakten. Toch hield ik me vast aan het idee dat hij zich gewoon in zijn eigen tempo ontwikkelde. Hij was (en is) goed zoals hij is, zeiden we regelmatig tegen elkaar. Achteraf denk ik dat ik vooral nog niet wilde zien hoe anders ons leven aan het worden was. Want dat het niet helemaal volgens het boekje Oei, ik groei!Ā verliep, werd toen goed duidelijk.


Ongemakkelijke lichtjes


Een bezoek aan het consultatiebureau uit die tijd vergeet ik nooit meer. Onze zoon zat bij me op schoot. Voor hem lagen wat speeltjes waarmee hij geacht werd iets te doen. Maar hij keek alleen naar de lampen in het systeemplafond. Er kwam geen contact en er was geen enkele belangstelling voor het speelgoed. Ik hield mezelf voor dat de arts misschien niet goed begreep wat je van zo'n jong kind kon verwachten. Maar ergens wist ik dat dat niet het probleem was. 'Hij houdt heel erg van lichtjes', zei ik lachend. 'Eigenlijk is dat het enige waar hij naar kijkt.'


De woorden bleven een beetje in de lucht hangen, boven de speeltjes die onaangeroerd op tafel lagen. Ik voelde mijn keel dik worden. Er was zoveel wat ik nog niet vertelde. Over hoe hij urenlang naar de lucht kon staren. Hoe hij nauwelijks naar speelgoed omkeek, weinig bewoog, niet reageerde op zijn naam, ons niet leek te missen als we in de speeltuin uit het zicht verdwenen en bang was voor 'onzichtbare' dingen. Ik was voorzichtig met mijn woorden. Want: wat als het allemaal nog goed zou komen? Dan had ik mijn kind misschien onterecht neergezet als een kind met wie iets aan de hand was. Toch had ik die dag voor het eerst iets van mijn zorgen uitgesproken.


Een andere wending


Dat gesprek werd het begin van een lange zoektocht. Naar oorzaken, naar passende ondersteuning en vooral naar manieren om onze jongen zo goed mogelijk te helpen.

Onderweg veranderde ons leven ingrijpend. De zorg werd steeds intensiever, al snel vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week. We waren niet langer alleen ouders, maar ook begeleiders, zorgverleners, vertegenwoordigers en zorgmanagers. En we ontdekten dat passende zorg lang niet vanzelfsprekend is en dat sommige kinderen te speciaal zijn voor (speciaal) onderwijs. Het was en is hard werken om te vinden en te krijgen wat ons kind nodig heeft.


Regie en initiatief


Al vrij snel werd duidelijk dat we zelf veel moesten bedenken en organiseren. We ontwikkelden met een Amerikaanse expert een programma op maat om onze zoon in zijn ontwikkeling te ondersteunen en bouwden daarop voort, zodat hij ook op zorgplekken zo goed mogelijk kon meedoen. Ondertussen bleef er jarenlang nauwelijks ruimte over voor onszelf. Sociale contacten waren op ƩƩn hand te tellen en de mogelijkheden voor onze zoon om ergens te spelen of te bewegen waren beperkt. We zijn onszelf in die jaren soms behoorlijk kwijtgeraakt. En hebben onszelf, soms in aangepaste versie, ook weer moeten terugvinden.


Van gemis naar idee


Uit onze zoektocht ontstonden uiteindelijk ook mooie dingen. Zo begon Klauterkooi vanuit onze behoefte aan een plek waar onze zoon samen met andere kinderen kon spelen en bewegen. Een plek waar zijn beperking niet bepaalde of hij welkom was.


Een schermprint van de website www.mediteermoment.nl met informatie voor mantelzorgers.

In mijn eigen zoektocht naar zelfzorg ontwikkelde ik me onder andere steeds verder door meditatie en het begeleiden van anderen. Inmiddels heb ik een uitgebreide serie ontwikkeld van eigen meditaties over (langdurig) zorgen en ben ik bijna op een punt dat ik deze wil delen met anderen.


Geen van deze initiatieven begon met een bedachte ambitie. Ze ontstonden omdat ik iets miste, ergens heel veel last van had of omdat ik dacht: dit moet toch anders kunnen? En ergens onderweg merkte ik ook hoeveel plezier en voldoening het me gaf om mijn eigen kennis, interesses en talenten daarvoor te gebruiken. Om iets te bedenken, mensen bij elkaar te brengen en samen iets voor elkaar te krijgen. Dat herken ik ook bij andere zorgouders.


De ouders achter de zorg


Ik kom namelijk regelmatig ouders en begeleiders tegen van wie ik denk: wat ontzettend leuk dat je dit hebt bedacht of gemaakt! Een handige app om de zorg te organiseren. Een slim communicatiehulpmiddel. Een bijzondere activiteit, een nieuw zorgaanbod of een plek waar alle kinderen kunnen meedoen. Soms is het iets kleins voor het eigen gezin. Soms groeit het uit tot iets waar veel meer mensen wat aan hebben. Ik vind dat prachtig. Het verhaal erachter is soms nog inspirerender dan de oplossing zelf. Hoe komt iemand op zo'n idee? Welke kennis en talenten heeft diegene ingezet? En wat heeft het ontwikkelen ervan voor die persoon zelf betekend?


Het zou niet nodig moeten zijn


In de ideale wereld zouden ouders dit eigenlijk helemaal niet hoeven doen. Goede zorg, passende ondersteuning en mogelijkheden om mee te doen zouden veel vanzelfsprekender moeten zijn. Lang niet iedereen heeft de tijd, energie of ruimte om zelf iets te ontwikkelen. Het dagelijks leven is al meer dan genoeg. Juist daarom is het zo bijzonder dat er desondanks iets kan ontstaan. We hoeven niet allemaal op dezelfde manier of op hetzelfde moment sterk te zijn, maar door erover te delen, kunnen we elkaar misschien wel versterken!


Een podium voor kleine grote dingen


Onder de noemer 'podium' wil ik daarom laten zien hoeveel creativiteit, veerkracht, kennis en talent er onder (o.a.) zorgouders aanwezig is. En wat het hun persoonlijk brengt om daar iets mee te doen. Denk aan zorgouders die iets hebben bedacht, gemaakt of georganiseerd. Maar ook begeleiders, behandelaren, kinderen en andere mensen kunnen ons verrassen met hun ideeƫn en ervaringen. Ik wil hun oplossingen laten zien, maar vooral ook de mensen erachter leren kennen. Ken of ben jij iemand met een slimme oplossing of een bijzonder initiatief? Laat het me weten!



Opmerkingen


bottom of page