top of page

Er staat een kind voor de deur

29 okt
5 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 9 nov

Een verhaal over kleine stappen, grote overwinningen en de ruimte om te blijven ontdekken.


De afgelopen tijd hebben we weinig hulp bij de begeleiding voor onze zoon. Door een samenloop van omstandigheden betekent dit dat hij bijna iedere dag bij ons is. Vooraf zag ik er behoorlijk tegenop. 'Hoe vullen we al die tijd in? Waar halen we de energie vandaan?' vroeg ik me af toen ik op een 'gewone dag' na 2 uur begeleiden al toe was aan een moment voor mezelf. Dit klinkt misschien gek, want je bent natuurlijk gewoon ouder. Maar na twaalf jaar dag (en nacht) zorgen, is het woord 'energiemanagement' een begrip geworden in ons huis.


Onze jongen is nu een tiener en met het ouder worden is hij ook nieuwsgieriger en ondernemender geworden. Hij wil eropuit, de wereld ontdekken en dingen beleven.


Waar zo'n zorgpiek vroeger betekende dat we aan huis gekluisterd waren om het vertrouwd en overzichtelijk te houden, kunnen we nu ook buiten de deur dingen ondernemen.


Hij heeft zo zijn favorieten. Met de bus rijden, spelen in het stro of naar een speeltuin gaan. Maar gisteren waagde ik me met hem aan iets nieuws: samen de stad in om te winkelen.


Stadsbus als activiteit


Wie met een kind met een intensieve zorgvraag op pad gaat, weet hoeveel voorbereiding er achter iets heel gewoons schuilgaat. Vooraf ging ik na waar we tot rust konden komen, waar we (zonder consumptie) naar de wc zouden kunnen en welke leuke dingen we onderweg zouden kunnen beleven. Ik wilde kijken hoever we zouden komen.



Onder het mom van 'de reis is al invulling' besloot ik de stadsbus te nemen. Huppelend ging hij naar de bushalte, want de stadsbus is leuk! Het wachten bij de halte duurde net iets te lang, maar eenmaal in de bus zocht hij een plek en ging rustig zitten. Zijn ogen schoten alle kanten op. Er was veel te zien en ook te horen en te beleven. Daarom zien wij de stadsbus als een activiteit op zich.


Ik zag hem zo zitten, alsof hij dit dagelijks doet, en herinnerde me weer waar we vandaan komen. Hoe moeilijk het was om met hem bij een bushalte te wachten, hoe hij gebaarde en op en neer sprong omdat hij niet begreep waarom we daar moesten blijven staan. Hoe hij naar de koplampen van voorbijrazend verkeer 'trok' en hoe het gesis, dat nu zo fascineerde, aanleiding voor paniek was geweest...


Maar hier zaten we.


Ter uitnodiging tikte hij op de stoel naast hem en trok mijn linkerarm om zichzelf heen. Ik slikte.


Een onverwachte expeditie


Eenmaal in de stad had ik een plan. We zouden onder de Sassenpoort doorlopen naar een gezellig zaakje om iets te drinken. Dat leek me een mooie eerste halte, maar hij had andere plannen. De deur van de Sassenpoort stond open en voor ik hem kon tegenhouden stond hij op de oude wenteltrap. Hij keek lachend om en ik was blij dat ik mijn gympen aanhad, want terug gaan was geen optie. Trede voor trede klommen we omhoog, tot we uiteindelijk helemaal boven stonden. Daar was voor hem niet zoveel te beleven. Hij gaf een schreeuw en trok aan zijn broek. Het teken dat we op zoek moesten naar een wc! Zo streken we alsnog bij het geplande zaakje neer.


Van schrijfbordje tot wc


Hier pakte ik het schrijfbordje erbij. Ik legde hem wat keuzes voor in blokletters: appeltaart, muffin en roze koek. Het schrijven is een gewoonte geworden, maar begon ooit met het doel om zijn woordenschat te vergroten. Nu geeft het hem rust, regie en een gezellig moment van communicatie.


Hij koos appeltaart en een bijzonder drankje met de naam klavertje vier. Een keuze die zonder bordje nooit gemaakt zou zijn. Alles ging er met smaak in en ik genoot van zijn nieuwe ontdekking. Een volgend praktisch moment brak al snel aan. Ik moest naar de wc... Hoe doe je dat als je je kind niet uit het oog kunt verliezen? Er was geen gehandicapten-wc en samen in zo'n klein hokje is nogal ongemakkelijk nu hij groter wordt. Een kwartier lang zat ik scenario's af te wegen...


Wat als hij wegloopt, iets van een andere tafel pakt, alle kaarsjes in deze zaak uitblaast of er iets veel ergers gebeurt? En kan ik mijn spullen eigenlijk zo achterlaten?


Allemaal gedachten uit jaren waarin we voortdurend alert moesten zijn. Ik besloot erop te vertrouwen dat hij die paar minuten wel op deze plek zou blijven zitten en ging haastig... Toen ik terugkwam, stond hij pal voor de deur. Hij was me komen zoeken. Even keek ik naar hem zonder te beseffen hoe groot dit moment was. Hij had gemerkt dat ik weg was en naar me op zoek gegaan. Terwijl ik me had druk gemaakt over wat er mis kon gaan, zag ik over het hoofd dat hij zoveel heeft geleerd. Trots liepen we terug naar de tafel, vol van de mijlpaal die we onzichtbaar hadden beleefd.

Terwijl ik me had druk gemaakt over wat er mis kon gaan, zag ik over het hoofd dat hij zoveel heeft geleerd.

Twee truien en een roltrap


Na de appeltaart gingen we echt winkelen. Er waren nieuwe truien nodig. Speciaal voor dit moment bezochten we een winkel met een roltrap, ook zo'n favoriet! Daarna was het zoeken naar de juiste maten, kleuren en prints. Het moest snel, want de spanning liep op van dat zoeken en de warmte in de winkel.



We verlieten de winkel met twee mooie truien. Daarna bezochten we zelfs nog een tweede winkel. Veel meer dan ik vooraf had durven bedenken. Niet dat het vlekkeloos verliep. Hij maakte soms harde geluiden en ik moest veel blikken ontwijken om geconcentreerd te blijven. Onze batterijen begonnen op te raken. Tijd om te gaan. Moe maar voldaan kwamen we thuis.


Ruimte om te blijven ontdekken


Aan het einde van de dag dacht ik terug aan alles wat we met onze zoon hebben geoefend. Het wachten, meelopen, op de stoep blijven, met nieuwe omgevingen en keuzes leren omgaan en met veiligheid vinden in alles wat je onderweg tegen kunt komen. Vaak in hele kleine stapjes, waarbij we soms ook weer een stap terug moesten doen.


Deze middag liet mij weer zien hoe belangrijk het is om te blijven kijken naar wie je kind vandaag is. Oog houden voor en geloof hebben in zijn groei en potentie. Zonder dat ontwikkeling een verwachting is. Dat is soms een heel dunne lijn. Maar het is wat wij ontwikkelgerichte zorg noemen. Het houdt nooit op wat ons betreft. Niet tijdens begeleidingsmomenten, en ook niet in het dagelijks leven.


In de stad liep nu een nieuwsgierige tiener die zelf ontdekte dat de Sassenpoort open was en die zijn moeder ging zoeken toen ze even weg was. We ontdekken steeds meer over hem. En ik vraag me af wat hij ons morgen weer laat ontdekken!



Praktisch


  • Sinds kort hebben we een OV-begeleiderskaart, waardoor ik gratis met hem kan meereizen. Dat maakt de drempel om samen de bus te pakken een stuk lager en geeft hem de kans om weer nieuwe ervaringen op te doen. Als je kind ouder is dan 12 en voor alle dagelijkse dingen aantoonbaar begeleiding nodig heeft, kom je hiervoor misschien in aanmerking. Meer informatie vind je op deze site.


  • Gedurende de dag gebruik ik regelmatig een schrijfbordje (A5-formaat) om voor hem te ondertitelen wat we doen, wat er gaat gebeuren en welke mogelijkheden er zijn. Omdat onze zoon niet kan spreken, is dat voor ons een fijne manier om samen te communiceren. We gebruiken hiervoor een gewoon speelgoed schrijfbordje (magic writing tablet) zoals deze. Omdat dit licht en handzaam is en snel uitwisbaar/aanpasbaar.


Mooi


De serveerster van Anne & Max die zag dat het een beetje veel werd en ons aanbood om op een rustig plekje achterin te zitten. We hadden het niet nodig, maar haar kleine gebaar gaf ons een welkom gevoel.

1 opmerking


Nicole den Heijer
05 nov

Prachtig! Het is zo bewonderingswaardig om te zien hoever jullie al zijn gekomen.

Like
bottom of page