Roos illustreert het zorgouderschap zoals het voelt
Bijgewerkt op: 3 dagen geleden
Over creativiteit, herkenning en zwaarte met een glimlach
āJullie moeten eens met elkaar praten, want jullie hebben zoveel overeenkomsten en zoveel te vertellen.ā Het was een voormalige collega van Roseanne die ons in contact bracht. En hij kreeg daar gelijk in!
Onze eerste ontmoeting was op een zonnig terras in Kampen. We raakten niet uitgepraat over onze creatieve ambities, onze kinderen en de zware kanten van het zorgouderschap. Vanuit die klik begonnen er allerlei ideeƫn te borrelen. Daarover later meer, want goede ideeƫn hebben lucht en tijd nodig, zeker als ze moeten groeien in levens als die van ons.
Toch is er nu al alle aanleiding om Roseanne hier een podium te geven. Ik zou haar een creatieve duizendpoot kunnen noemen, maar dat klinkt me te vrijblijvend voor iemand die schrijft, illustreert, liedjes maakt en theater heeft gestudeerd. Haar creativiteit is een wezenlijk onderdeel van wie ze is. En met haar geïllustreerde verhalen geeft ze op een heel eigen manier woorden én beelden aan het zorgouderschap. Iedere woensdag deelt Roos, zoals ze zichzelf noemt, een verhaal op Instagram. Berichten waar andere ouders naar uitkijken, omdat ze herkenning bieden, troost en ook een glimlach. Dat vind ik zo mooi aan haar verhalen. Want al meerdere keren bracht een glimlach om haar geïllustreerde verhaal ook wat licht in een situatie die bij ons speelde. Nu is ze bezig met een bijzondere bundel. En dat verdient een podium.
Een huis dat echt past
Roos woont met haar man en hun zevenjarige dochter in een dorp in de buurt van Groningen. De verhuizing naar āhet hoge Noordenā, zoals ze het zelf noemt, kwam vrij plotseling. Hun oude huis, een fijne jarendertigwoning dicht bij een stadscentrum, paste steeds minder bij wat hun dochter nodig had.Ā Ook de zoektocht naar een passende school speelde mee. In hun toenmalige omgeving vonden ze geen geschikte plek. Inmiddels gaat hun dochter naar een mytylschool in Haren, waar ze in een ZML-groep tot bloei komt. Sinds enkele maanden is er ook een diagnose: een verstandelijke beperking, autisme en kenmerken van ADHD. Wie haar dochter wil leren kennen, heeft aan die omschrijving niet genoeg.
Roos vertelt over een blij, puur, grappig en eigenwijs meisje. Humor is hun gezamenlijke taal. In een van haar verhalen legt ze uit hoe je pas ziet wat er speelt als je langer kijkt. Naar haar dochter, maar ook naar hen als ouders. āDan pas zie je hoe wij haar extra paar ogen en oren zijn om de omgeving te scannen op prikkels en veiligheid. Hoe we haar extra paar handen zijn, omdat dagelijkse handelingen zelfstandig uitvoeren lang niet altijd lukt.ā Het zorgen loopt door vrijwel alles heen. Van dagelijkse handelingen tot het helpen omgaan met emoties en prikkels. Daarin zoekt Roos ook steeds naar ruimte om gewoon moeder te zijn: āEen mama bij wie ze mag zijn wie ze is, ze zich veiligĀ voelt en vooral voelt dat zij helemaal okĆ© is. Precies zoals ze is.ā
Delen is ook ontvangen
Schrijven deed ze al lang. Ze studeerde af als docent theater en schreef liedjes en teksten, maar hield die meestal voor zichzelf. Haar eigen kritische blik zat het delen in de weg. Ondertussen hielp het schrijven haar wel om gedachten te ordenen. Ook de verhalen over haar dochter begonnen als een soort dagboek. Tot ze ze aan een goede vriend liet lezen. Hij zag wat erin zat en moedigde haar aan om ze te delen: de rauwheid, de humor en het inkijkje in een leven dat voor veel mensen verborgen blijft. Omdat Roos geen foto's van zichzelf of haar dochter wilde gebruiken, zocht ze naar een andere vorm. Ze besloot zelf illustraties bij haar verhalen te maken. Zo verscheen ongeveer anderhalf jaar geleden haar eerste bericht, over de droger. Sindsdien volgt er iedere woensdag een nieuw verhaal.
Wat begon als een persoonlijke uitlaatklep, werd ook een manier om andere ouders te ontmoeten. In de reacties vindt Roos iets terug van wat ze zelf geeft. āMijn woensdagverhalen geven anderen een inkijkje in ons leven, maar ze geven mij ook moed en hoop door de reacties van anderen. Ik voel me minder alleen sinds ik de verhalen deel.ā
Pauzeknop voor het hoofd
Wie haar volgt, ziet meer dan haar woensdagverhalen. Ze schrijft en produceert liedjes, geeft creatieve workshops en trainingen, presenteert bijeenkomsten en klust in huis. En dan is er altijd wel weer iets nieuws dat ze wil leren. āIk heb een hoofd vol ideeĆ«n en handen die continu jeuken om dingen te maken en in actie te komen.ā Waar haar hoofd kan blijven nadenken en piekeren, helpen haar handen om even ergens anders te zijn.
āDe momenten dat ik bezig ben met mijn handen, zijn voor mij de pauzeknop voor mijn hoofd. Even niet nadenken, maar gewoon doen.ā
Naast haar creatieve werk en de zorg werkt Roos 27 uur per week als beleidsontwikkelaar Kunst en Cultuur bij een gemeente. Een plek waar ze haar kennis en ideeĆ«n kwijt kan en ervaart dat ze meer is dan moeder van een zorgintensief kind. Tegelijkertijd neemt ze haar ervaringen als moeder juist ook mee in haar werk. āWe zeggen vaak dat we willen dat iedereen mee kan doen, maar kan dat ook daadwerkelijk?ā Het is een vraag die anders klinkt wanneer je zelf dagelijks ervaart hoeveel er nodig kan zijn om mee te kunnen doen.
Samen zorgouders worden
Roos is open over de manier waarop zij en haar man het zorgouderschap volhouden. Om elkaar niet kwijt te raken in het zorgen, kozen er al vroeg voor om in relatietherapie te gaan. āNog iedere dag ben ik ongelofelijk blij dat we die stap hebben gemaakt Ć©n ook bewust kiezen voor tijd met elkaar.ā
Op vrijdag, als hun dochter op school is, proberen ze tijd voor elkaar vrij te houden. Als er tenminste geen afspraak met school of een zorginstelling tussendoor komt. Een toevoeging die veel zorgouders waarschijnlijk onmiddellijk herkennen. Ze leren ook steeds beter grenzen te stellen die hun gezin nodig heeft. Die aandacht voor elkaar en jezelf is geen overbodige luxe als je zoveel moet combineren. āWanneer onze dochter rustig is, lukt het allemaal nog wel. Maar ziekte, onverwachte gebeurtenissen of een moeilijke periode kunnen dat evenwicht snel veranderen. Dan vraagt het opnieuw om keuzes maken en grenzen bewaken.ā
Zwaar Ʃn fantastisch
Met haar verhalen wil Roos ruimte geven aan alles wat bij hun leven hoort. Aan de zwaarte, maar ook aan de grappige momenten en de trots die je zomaar kan overvallen als je naar je kind kijkt. Dat neemt de moeilijke kanten niet weg. Die hoeven voor haar ook nergens verstopt te worden. Misschien is dat juist waarom haar verhalen zo dichtbij komen: er hoeft niets opgelost of mooier gemaakt te worden om toch iets zachts, grappigs of liefdevols te kunnen zien.
Dromen en ambities
Ondertussen blijven de ideeƫn stromen. Ze werkt aan een bundeltje met bestaande en nieuwe verhalen, liedteksten en gedichten. Ook maakte ze een korte liedjesvoorstelling over het zorgintensieve ouderschap. Die staat nog in de steigers en is nog niet gespeeld, maar ze zou die graag eens laten zien aan andere ouders en zorgverleners.
Ooit hoopt ze van haar creatieve werk haar dagelijkse werk te maken. Met de vrijheid om het zelf in te richten Ʃn voldoende inkomen om de hypotheek te blijven betalen. Want, zoals ze zelf schrijft: een mooi huis met een grote tuin kost ook wat.
Dat brengt me weer bij ons terras in Kampen. Bij alles wat er begon te borrelen en nog even mag rijpen. Gelukkig hoeven we niet te wachten tot al die plannen klaar zijn om van Roos' werk te genieten. Iedere woensdag is er al een verhaal. En ergens leest een ouder mee die denkt: ja, dit ken ik. Dank je wel Roos, voor je openheid en de manier waarop je ons meeneemt.
Meer over Roos
Je vindt haar geĆÆllustreerde verhalen op Instagram via @zorgeroos. Meer over haar andere creatieve werk lees je op voorbijdeeersteindruk.nl.
Kans of samenwerking?
Zie je een mooie kans voor de de bundel van Roos? Of voor een van haar andere talenten? Voor contact of een mogelijke samenwerking kun je mailen naar info@roseannemeijer.nl.





Opmerkingen